1- استدلالهاى قرآن، فراگير، ساده و در عين حال عميق است. نگاهى به آب، براى توجّه انسان به مبدأ و معاد کافى است. «أَ فَرَأَيْتُمُ الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ»
2- نزول آب قابل نوشيدن، نشانه حکمت وقدرت الهى است. «الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ»
«1». وسائل، ج 25، ص 257.
جلد 9 - صفحه 438
3- نزول باران از آسمان، از قدرت انسان خارج است و اين براى خداشناسى کافى است. «أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ» (هيچ عملى بدون اراده الهى تحقق پيدا نمىکند.)
4- آفرينش، کلاس تدبّر، أَ فَرَأَيْتُمُ ... تذکّر، «أَ فَلا تَذَکَّرُونَ»* و زمينهساز تشکّر است. «فَلَوْ لا تَشْکُرُونَ»