1- همان خدايى که آتش را از دل چوب و درخت بيرون مىآورد، مردهها را از دل زمين بيرون مىآورد. «أَ فَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ»
2- خروج آتش از درخت، از دو جهت مىتواند يادآور قيامت باشد: يکى از جهت خروج انرژى ذخيره شده در آن که در قالب جرقه و آتش بروز مىکند، ديگر آن که آتش دنيا، انسان را به ياد آتش دوزخ مىاندازد. «جَعَلْناها تَذْکِرَةً»
3- خداوند آنچه را براى رفع استبعاد معاد بود ذکر کرد، خواه اثر کند يا نکند. اى پيامبر! وظيفه تو تسبيح خداوند است. «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِيمِ»