تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِؤُنَ (72)
أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها: آيا شما بيافريده‌ايد درخت آتش را که آن مرخ و عفار است، أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِؤُنَ: يا ما ايجاد کننده و آفريننده‌ايم. در اکثر مواضع باديه عرب دو درخت است: يکى مرخ و ديگر عفار، هرگاه شاخه مرخ را به شاخه عفار بسايند، حق تعالى به قدرت کامله خود از ميان دو شاخه تر که آب از آن مى‌چکد آتش بيرون آورد.
بيان: تقريب استدلال آنکه اى اهل عناد که مشاهده کنيد ظهور قدرت ما را به بروز آتش از ميان دو درخت تر و سبز، و چون هيچکس اسناد اين قدرت به خود نمى‌تواند داد، پس بايد معترف شويد به قدرت ما بر آن و به آن استدلال کنيد بر آنکه ما قادريم بر جميع ممکنات، و از جمله آن بعث و نشور و زنده نمودن مردگان است در قيامت.
جلد 12 - صفحه 476