«تُورُونَ» از «ورى» به معناى خارج کردن چيزى پنهان است، «وراء» يعنى باطن و پشت چيز. به آتشى که در وسائل آتش افروزى نهفته و با جرقه‌زدن بيرون مى‌آورند، «ايراء» مى‌گويند. در حجاز دو نوع درختى بود که به عنوان دو چوب آتش‌زنه از آن استفاده مى‌کردند، همچون جرقه‌اى که از زدن دو سنگ چخماق به دست مى‌آيد.
«مقوين» از «قوايها» به معناى بيابان است. به بيابان‌گرد و مسافر، «مقوى» گفته مى‌شود.
از آيه 47 که ترديد در معاد مطرح شد، تا اين آيات، خداوند بيش از بيست مرتبه مردم را خطاب کرده و آنان را به فکر و تدبير در چگونگى به وجود آمدن کشت و آب و آتش و آفرينش انسان دعوت کرده است تا ترديد نابجاى کافران را برطرف کند.
در اين آيات، عناصر چهارگانه آب، خاک، باد و آتش، مطرح شده است که همه تحت فرمان
جلد 9 - صفحه 439
الهى و وسيله‌اى براى شناخت خداوند و پى بردن به قدرت او هستند.
خداوند در اين سوره، چهار مرتبه از مردم اقرار گرفته که آيا شما در آفرينش خود، نزول باران، خروج گياهان و توليد آتش نقشى داريد؟
نياز به آتش در بيابان، بارزتر از نياز به آن در محلّ مسکونى است. مسافر در بيابان، براى حفظ خود از سرما، پيدا کردن راه در شب و مقابله با خطر حيوانات وحشى، نياز به نور و حرارت و آتش دارد.