اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَسَبِّح بِاسم‌ِ رَبِّک‌َ العَظِيم‌ِ (74)
پس از بيان اينکه آثار قدرت و تفضلات الهي بايد تسبيح کني بنام پروردگار خود که عظيم است، تسبيح دو اطلاق دارد خاص‌ّ و عام‌ّ امّا بمعني خاص‌ّ اينکه خداوند متعال منزّه و مبرا است از جميع عيوب و نواقص ذاتا و صفة و فعلا ذات مقدّس صرف الوجود غير متناهي ازلا و ابدا و سرمدا بجميع مراتب وجود غير محدود و صفاتش داراي جميع صفات کمال علم قدرت حي‌ّ حکيم مريد قديم ازلي ابدي عظيم کبير علي‌ّ اعلي لا مثل له و لا شبيه و لا ضدّ و لا ندّ سميع است بصير است لَيس‌َ
جلد 16 - صفحه 407
کَمِثلِه‌ِ شَي‌ءٌ شوري آيه 9 و افعالش تمام موافق حکمت و صلاح و حسن است فعل قبيح و لغو و ظلم از او صادر نمي‌شود، و اما بمعني عام شامل جميع اذکار ميشود چنانچه مي‌گويي تسبيحات اربعه تسبيح حضرت فاطمه (ع) و در قرآن مي‌فرمايد:
وَ لِلّه‌ِ الأَسماءُ الحُسني فَادعُوه‌ُ بِها اعراف آيه 179 خدا را بايد باين اسماء حسني خواند که از براي او هزار و يک است است و تمام عظيم است لکن اسم اعظم که بعض آن را بعض انبياء و ائمّه اطهار دارا بودند و بعض آن خاص‌ّ بذات اقدس وا است.