1- رباخواران، از تعادل روحى و روانى برخوردار نيستند و جامعه را نيز از تعادل
«1». وسائل، ج 12، ص 424 و بحار، ج 103، ص 119.
«2». الحياة، ج 4، ص 334.
«3». نهجالبلاغه، قصار 447.
«4». تفسير مراغى، ذيل آيه.
«5». تفسير الميزان.
جلد 1 - صفحه 439
اقتصادى خارج مىسازند. «کَما يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ»
2- تشبيه بيع حلال به رباى حرام، نشانهى عدم تعادل فکرى آنان است. «يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ ... بِأَنَّهُمْ قالُوا إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبا»
3- توجيه گناه، راه را براى انجام گناه باز مىکند. «إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبا»
4- تا قبل از ابلاغ تکيف، مسئوليّتى نيست. «فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ»
5- احکام الهى، در جهت پند وتربيت مردم است. «جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ»
6- قانون امروز، شامل گذشته افراد نمىشود. «فَلَهُ ما سَلَفَ»
7- از گناه ناآگاهان اغماض مىشود، ولى از آگاهانِ مغرض و مُصرّ هرگز. «وَ مَنْ عادَ فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ»