1- خداوند، براى بزرگترين سند تشريع يعنى قرآن، به بزرگترين بخش تکوين يعنى کهکشانها، سوگند ياد کرده است. فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ ... إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کَرِيمٌ
2- قرآن، با نهايت کرامت، معارف خود را در اختيار قرار داده و هر کس مىتواند به گونهاى از آن بهره گيرد. «إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کَرِيمٌ»
3- قرآن، تنها الفاظ و عبارات نيست، محتوايى والا دارد که در نزد خداوند محفوظ و مکنون است. «فِي کِتابٍ مَکْنُونٍ»
4- بهرهبردن از قرآن آدابى دارد. افراد بىوضو حق دست زدن به آن را ندارند. «3»
«لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ»
5- حقايق بلند قرآن را افراد آلوده به شرک و کفر و نفاق و عناد درک نمىکنند.
«لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ» 6- قرآن، جلوهاى از ربوبيّت خداوند و برنامهاى جامع براى رشد و تربيت انسان است. «تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ»
«1». نحل، 103.
«2». فرقان، 4.
«3». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 443