تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لا يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ (79)
صفت 2- آنکه:
لا يَمَسُّهُ: مس نکنند لوح را، يعنى مطلع نشوند به آنچه در آنست، إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ
«1» اصول کافى کتاب فضل القرآن باب فضل حامل القرآن حديث 2 (با ترجمه سيد هاشم رسولى ج 4 ص 405)
«2» معانى الاخبار شيخ صدوق (چ تهران ص 178)
جلد 12 - صفحه 480
: مگر پاکيزگان، يعنى ملائکه که مطهرند از ادناس ذنوب صغيره و کبيره و از کدورات جسمانيه و اوصاف رديه و اخلاق سيئه. نزد عده‌اى از مفسران «اين جمله فعليه صفت قرآن است نه صفت لوح» يعنى مس نکنند قرآن را مگر جماعتى که مطهر باشند از حدث اصغر و اکبر، يعنى غير طاهر از خبث و حايض و نفسا و ساير محدثين را مس قرآن جايز نيست «بنابراين خبر به معنى نهى باشد.» چنانچه از امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام نيز مروى است «1».
تنبيه: فقهاى اماميه به اين آيه استدلال نموده بر آنکه مس قرآن بر صاحبان حدث حرام است، و فرق نيست در حرمت مس کتابت قرآن بر محدث ميان اينکه با دست باشد يا ساير اجزاء بدن اگرچه به باطن باشد مانند زبان يا دندان، و فرق نيست ميان کلمات و حروف و حرکات آن از ضمه و فتحه و کسره و تشديد و مد، و نيز فرق نيست ميان اقسام خطوط و کتابت به قلم و چاپ يا چيدن به کاغذ يا کندن يا عکس، و نيز فرق نيست که در قرآن باشد يا خارج کلمه از قرآن ثبت شود حتى بوسيدن کلمه قرآن بر کسى که با وضو نباشد حرام است، و بر شخص جنب و حايض و نفساء مس آن حرام است لکن خواندن آن براى غير متطهر جايز است مگر جنب و حايض و نفساء نسبت به سوره‌هاى سجده که حرام است برايشان حتى بسمله آن.
صفت 3 قرآن آنکه: