تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ (80) تَنْزِيلٌ‌: نازل گرديده و فرو فرستاده شده است قرآن، مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ‌: از جانب پروردگار عالميان. تبصره: در کافى- حفص بن غياث از حضرت صادق عليه السّلام روايت‌ «1» مجمع البيان ج 5 ص 266. جلد 12 - صفحه 481 نموده فرمود: قرآن يکمرتبه در شهر رمضان در بيت المعمور نازل شد، و بعد از آن در مدت بيست سال بتدريج بتوسط جبرئيل بر حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله نازل شد «1». بنابراين قرآن نظر به ارتباط به حق تعالى احترامش واجب، و استخفاف به آن موجب کفر است؛ قولى باشد مثل دشنام دادن و بد گفتن و رد کردن، يا فعلى باشد مثل پاره نمودن يا به زمين انداختن يا پا بر آن زدن به جهت اهانت و استخفاف. در کتاب کافى- از حضرت صادق عليه السّلام مروى است: زمانى که جمع فرمايد خدا اولين و آخرين را، در آن هنگام شخصى رو آورد که ديده نشده هرگز نيکوتر از صورت او، وقتى نظر کنند قرآن است، گويند اين از ماست از ايشان بگذرد. به شهدا رسد تا آخر آنها از ايشان تجاوز کند، گويند اين قرآن است تا منتهى شود به انبياء گويند اين قرآن است از ايشان بگذرد تا به ملائکه رسد، گويند اين قرآن است از ايشان بگذرد تا مى‌ايستد در يمين عرش، پس خداوند جبار فرمايد: «و عزّتى و جلالى و ارتفاع مکانى لأکرمنّ اليوم من اکرمک و لأهيننّ من اهانک». سوگند به عزت خود و جلال و علو مکانت خود، هر آينه البته البته اکرام مى‌نمايم امروز هر که اکرام کرده تو را و هر آينه البته البته خوار و پست گردانم هر که اهانت نموده تو را «2».