اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَلَو لا إِذا بَلَغَت‌ِ الحُلقُوم‌َ (83) وَ أَنتُم حِينَئِذٍ تَنظُرُون‌َ (84) وَ نَحن‌ُ أَقرَب‌ُ إِلَيه‌ِ مِنکُم وَ لکِن لا تُبصِرُون‌َ (85)
پس چرا زماني که روح مي‌رسد به حلقوم که به تعبير ما جان در گلو مي‌آيد و شما در اينکه موقع مي‌بينيد و ما نزديک‌تريم به او از شما و لکن شما نمي‌بينيد و بصيرت نداريد.
انسان در موقعي که در دست و پاي جان دادنست پرده از پيش چشمش برداشته مي‌شود ملائکه قابض ارواح را مشاهده مي‌کند جاي خود را در بهشت يا جهنّم باو نشان مي‌دهند ملائکه رحمت يا عذاب را حاضر و منتظر مي‌شناسد لذا مي‌فرمايد:
فَلَو لا إِذا بَلَغَت‌ِ الحُلقُوم‌َ يعني بلغت النفس الي حلقوم که نزديک است بيرون بيايد.
وَ أَنتُم حِينَئِذٍ تَنظُرُون‌َ فقط جان دادن او را مي‌بينيد و ما از شما نزديک‌تريم باو.
وَ نَحن‌ُ أَقرَب‌ُ إِلَيه‌ِ مِنکُم که در چه حالت است به راحتي جان مي‌دهد يا به سختي باو بشارت مي‌دهند يا تهديد مي‌کنند، در نعمت و مشمول تفضلات الهي مي‌شود يا در شکنجه و عذاب ميافتد.
وَ لکِن لا تُبصِرُون‌َ شما نمي‌بينيد.