پیام‌های تفسیر نور

1- لحظه‌ى احتضار و مرگ، براى همه حتمى است. «إِذا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ» (کلمه‌ «إِذا» در موارد حتمى الوقوع بکار مى‌رود) 2- خروج روح از بدن، از مجراى تنفسى و حلقوم است. «بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ» 3- خداوند براى برطرف کردن ترديد معاد، هم قدرت خود را در حيات مطرح مى‌کند و هم در حال مرگ و به اين طريق اتمام حجّت مى‌کند. «بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ» 4- خداوند، از نزديک‌ترين افراد به انسان، نزديک‌تر است. نزديکى ديگران جسمى است و نزديکى او ناشى از احاطه کامل به مخلوق است. «نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْکُمْ» 5- معاد و کيفر و پاداش اخروى قطعى است. «إِنْ کُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ» (بکارگيرى فعل ماضى براى بيان آينده، نشانه حتمى و قطعى بودن آن است) تفسير نور(10جلدى)، ج‌9، ص: 446