تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِيمِ (96) فَسَبِّحْ بِاسْمِ‌: پس تسبيح کن بنام، رَبِّکَ الْعَظِيمِ‌: پروردگار خود که بزرگ است از آنکه اسناد شرک و نقص و قبيح به او توان کرد، يعنى تنزيه کن او را به ذکر نام خجسته فرجام از آنچه لايق عظمت و کبريائى او نباشد، يا نمازگزار به ذکر پروردگار خود يا بگو «سبحان ربى العظيم و بحمده» و عظمت سبحانى عبارت است از هر چه غير اوست، قاصر باشد از ادراک ذات او، تقدست اسمائه و جلت الائه. تمام شد جلد دوازدهم «تفسير اثنى عشرى» روز چهارشنبه سيزدهم ربيع الثانى سال 1380 هجرى قمرى.