نکته‌های تفسیر نور

در آيات قبل به مفاسد ربا اشاره شد که ربا فرد وجامعه را از تعادل خارج و آشفته مى‌کند؛ «يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ» وروشن شد که ربا در حقيقت کم شدن است، نه زياد شدن؛ «يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا» اکنون نهى از ربا را صريحاً بيان مى‌کند. «ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا» در تفاسيرِ مجمع البيان، الميزان و مراغى نقل شده است که وقتى آيه تحريم ربا نازل شد، برخى از صحابه همانند خالدبن وليد، عباس وعثمان، از مردم مقدارى طلب از بابت ربا داشتند، آنها در مورد طلبکارى خود، از پيامبر صلى الله عليه و آله کسب تکليف کردند و آيه فوق نازل شد. پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از نزول اين آيه فرمود: عباس، عموى من نيز حقّ مطالبه ربا ندارد و قبل از همه، بايد خويشان من دست از ربا بردارند. همچنان که در طى خطبه‌اى فرمود: «و کل ربا فى الجاهلية موضوع تحت قدمى هاتين و اول ربا اضع ربا العباس» تمام رباهاى مقرّر در دوره جاهليّت را زير پاى مى‌اندازم و از همه پيشتر رباهايى که براى عباس است. «1»