پیام‌های تفسیر نور

1- در طول تاريخ انبيا پى در پى آمده‌اند و جريان نبوّت يک امر مستمر بوده است. قَفَّيْنا عَلى‌ آثارِهِمْ‌ ... قَفَّيْنا 2- از افراد ويژه بايد تجليل ويژه کرد، نام بردن از نوح و ابراهيم و عيسى عليهم السلام در کنار عنوان کلّىِ «رسلنا، رسله» نشانه‌ى تجليل ويژه است. قَفَّيْنا ... بِرُسُلِنا وَ قَفَّيْنا بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ‌ 3- از صفات و ويژگى‌هاى خوب پيروان هريک از اديان و مکاتب، بايد ياد کرد. «جَعَلْنا فِي قُلُوبِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً» 4- پيروى از پيامبران، زمينه دريافت صفاى دل و رأفت و رحمت است. «اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً» 5- هم بايد موانع صميميّت را برطرف کرد، «رَأْفَةً» و هم بايد عوامل محبّت را بوجود آورد. «رَحْمَةً» 6- نوآورى‌هاى سليقه‌اى و بدعت در دين، مورد پذيرش خداوند نيست. «رَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ما کَتَبْناها عَلَيْهِمْ» 7- بدعت، از آفات و آسيب‌هاى اديان آسمانى است. «رَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها» 8- چه بسا انگيزه‌هاى پاک و خالص که چون در مسير شريعت الهى نبوده است، به خرافات و بدعت انجاميده است. رَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ... ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ‌ 9- کفر و فسق، قرين يکديگرند. (در مقابل ايمان، فسق قرار گرفته است، در حالى که بايد، کفر مطرح مى‌شد.) الَّذِينَ آمَنُوا ... کَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ‌