1- رباخوار، محارب با خداست. او بايد بداند که در اين جنگ، در يک طرف او قرار دارد و در طرف ديگر، خداوند جبّار. «فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ»
2- رباخوارى، گناه کبيره است. چون اعلام جنگ با خداوند است. «بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ»
3- رباخوار، گمان نکند با مردم محروم طرف است، بلکه خداوند به حمايت از محرومان برخاسته و از حقّ آنان دفاع مىکند. «بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ»
4- براى محاربين با خدا نيز راه توبه باز است. «بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ ... وَ إِنْ تُبْتُمْ»
5- رباخوار، تنها مالک اصل مال است، نه بهره آن. «فَلَکُمْ رُؤُسُ أَمْوالِکُمْ»
6- براى نجات محرومان، اصل مالکيّت مردم را ناديده نگيريد ومالکيّت
جلد 1 - صفحه 444
خصوصى در اقتصاد اسلامى پذيرفته شده است. «فَلَکُمْ رُؤُسُ أَمْوالِکُمْ»
7- سلطه پذيرى و سلطه گرى هر دو محکوم است، نه ظلم ببينيد و نه ظلم روا داريد. «لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ»
8- انتقام ممنوع است. به رباخوار توبه کننده نيز نبايد ظلم شود. «فَلَکُمْ رُؤُسُ أَمْوالِکُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ»
9- به توبه کنندگان، نبايد بخاطر خلافکارىهاى پيشين ظلمى شود. سرزنش کسانى که قبلًا خلافکار بودهاند ممنوع است. «فَإِنْ تُبْتُمْ ... لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ»
10- استقرار عدالت اقتصادى، از وظايف حکومت اسلامى است. «لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ»