اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
حِکمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغن‌ِ النُّذُرُ «5»
حکمت بالغه است پس بي‌نياز نمي‌کند هر چه انذار شوند.
حِکمَةٌ بالِغَةٌ اينکه قضاياي امم سابقه که در بسياري از سور قرآني تذکّر داده غرض بيان قصّه و حکايت و سرگرمي نيست، مثل قصّه رستم و افراسياب و حسين کرد و داستانهاي الف ليلة و ليلة و بعض مجلّات و کتب بعض شعراء نيست بلکه غرض پند و اندرز و تنبّه و اينکه از خواب غفلت بيدار شوند و متذکّر شوند و بخود بيايند و هدايت شوند، لکن بقلب کي اثر کند که فرمودند:
(النّاس نيام فاذا ماتوا انتبهوا)
که ديگر فايده ندارد.
فَما تُغن‌ِ النُّذُرُ چه نتيجه بردند جز اينکه تمام اينها را حمل بر کذب و افتري کردند و پيغمبر خدا را کذّاب و مفتري دانستند و قرآن را بافته‌هاي ديگران شمردند.