تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا فَتَمارَوْا بِالنُّذُرِ (36)
وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا: و هر آينه بتحقيق ترسانيد حضرت لوط عليه السّلام قوم خود را از شدت گرفتن ما ايشان را به تعذيب و اهلاک، فَتَمارَوْا بِالنُّذُرِ:
پس شک آوردند به آن ترسانيدن، يعنى تکذيب او نمودند و تصديق قول او ننمودند، يا مدافعه نمودند با او آن انذار از روى عناد و جدال يا شک نمودند به رسول زمان و به رسولانى که قبل از او بودند.