تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ (37)
وَ لَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ: و هر آينه بتحقيق طلبيدند حضرت لوط را از مهمانان او که ملائکه بودند، يعنى طلب مراد خود کردند از او و گفتند که ايشان را به ما تسليم کن و حضرت ابا نموده، آنها را پند مى‌داد ايشان امتناع نموده با او مجادله نمودند. چون کار از حد گذشت جبرئيل گفت: «خل بيننا و بينهم» ما را به ايشان واگذار. حضرت لوط، ترک جدال نمود، آنها در خانه حضرت را شکسته داخل شدند. فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ: پس محو کرديم چشمهاى ايشان را.
جبرئيل، شهپر خود را بر چشمهاى آنها زد فورا همه کور گشتند و چنان شد که چشمهاى آنها با صورتشان مساوى شد، پس از آنجا درآمده مدهوش و متحير مى‌افتادند و برمى‌خاستند و فرياد مى‌کردند که لوط قومى ساحر به خانه آورده و ما را به سحر کور کردند. و گفتيم ما با ايشان به زبان ملائکه، فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ: پس بچشيد عقوبت مرا و آنچه مى‌ترسانيديم شما را به لسان پيغمبر خود از وقوع عذاب و نزول عذاب.
جلد 12 - صفحه 386