تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ (39)
فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ: پس بچشيد و بکشيد عذاب مرا و ترساندن مرا، يعنى عذابى که به فرمان من حضرت لوط عليه السّلام مى‌ترسانيد شما را.
نکته: وجه تکرار آنکه، اول در وقت طمس وجوه است، و دوم نزد اهلاک تا در وقت هر عذابى توبيخى و سرزنشى مجدد بوده باشد.
بيان: از آيات شريفه معلوم شود که قوم لوط به سه عذاب مبتلا شوند:
1- طمس وجوه که صورت آنها مساوى شد. 2- خسف- زير و رو شدن شهر با آنها. 3- باريدن سنگهاى با نشانه.
چون صبح طالع شد هر يک از چهار ملک، طرفى از شهر آنها رفتند و کندند آن شهر را از هفتم طبقه زمين و بالا بردند بحدى که اهل آسمان صداى سگها و خروسهاى ايشان مى‌شنيدند، پس برگردانيدند شهر را بر ايشان و خدا باريد بر آنها سنگهاى سجيل جهنمى، يا منقط رنگارنگ. و حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: هيچ بنده‌اى از دنيا نرود که حلال شمارد عمل قوم لوط را مگر آنکه سنگى از آن سنگها بر جگر او زنند که مرگش در آنست و لکن مردم آن را نمى‌بينند «1».
«1» حياة القلوب، ج 1 ص 152 (باب هشتم)
جلد 12 - صفحه 387