تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُکْرَةً عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ (38)
وَ لَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُکْرَةً: و هر آينه بتحقيق صبح نمود به قوم لوط در اول روز، يعنى بوقت صبح بديشان آمد، عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ: عقوبتى قرار گرفته و دائم و پيوسته به عذاب آخرت، يعنى آن عذاب از ايشان مرتفع نشد تا همه ايشان را هلاک کرد و به آتش جهنم متصل ساخت؛ و گفتيم به ايشان به لسان ملائکه،