تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ «10»
چون حضرت از ايمان آنها مأيوس شد و قول و فعل آنها بى‌حد شد، فَدَعا رَبَّهُ: پس خواند پروردگار خود را، أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ: بدرستى که من مغلوب شدم، يعنى قوم بر من غالب شدند به قهر و عدوان نه به حجت و بيان، پس يارى فرما و انتقام کش از آنها، بنا بقولى هر وقت حضرت دعوت مى‌نمود
«1» حياة القلوب، (چ اسلاميه) ج 1 باب 4 فصل 2 ص 92.
جلد 12 - صفحه 374
گلوى او را مى‌فشردند تا بيفتادى و بيهوش شدى، باز که حال آمدى گفتى «اللهم اغفر قومى فانهم لا يعلمون» تا عاقبت طغيان آنها، مستوجب شدند هلاکت را.