تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَکَذَّبُوا عَبْدَنا وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ «9» جلد 12 - صفحه 373 بعد از آن براى تنبه و تذکر، چند قصه از امم مکذبه و عاقبت شآمت آنها را فرمايد: 1- قوم نوح. کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ‌: بدروغ پنداشتند پيش از اين ندامت، قوم نوح بعث و قيامت را، فَکَذَّبُوا عَبْدَنا: پس تکذيب کردند بنده ما را که حضرت نوح عليه السّلام بود، وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ: و گفتند که او ديوانه است و بازداشته شد از دعوت به سبب انواع اذيت، يعنى وقتى حضرت نوح عليه السّلام ايشان را دعوت به توحيد مى‌نمود. علامه مجلسى رحمه اللّه به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده چون حق تعالى ظاهر گردانيد پيغمبرى نوح عليه السّلام را و يقين کردند شيعيان که از کافران آزار مى‌کشيدند که فرج ايشان نزديک شده، بلاى آنها شديدتر و افترا بزرگتر شد، تا کار به نهايت رسيد به حدى که قصد نوح کردند به زدنهاى عظيم آنها تا آنکه آن حضرت گاه بود که سه روز بيهوش مى‌افتاد و خون از گوشش جارى مى‌شد و باز به هوش مى‌آمد؛ و اين حال بعد از آن بود که سيصد سال از بعث او گذشته بود باز شب و روز مشغول دعوت بود «1».