اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَفَتَحنا أَبواب‌َ السَّماءِ بِماءٍ مُنهَمِرٍ «11» وَ فَجَّرنَا الأَرض‌َ عُيُوناً فَالتَقَي الماءُ عَلي أَمرٍ قَد قُدِرَ «12»
پس باز کرديم درهاي آسمان را به آبي که ريزنده باشد و شکافتيم زمين را به چشمه‌هايي پس بهم پيوست آب آسمان و زمين بر آن امري که مقدّر شده بود.
فَفَتَحنا أَبواب‌َ السَّماءِ مراد از سماء عالم بالا است که ابرها بهم پيوست و باران باريد.
جلد 16 - صفحه 352
بِماءٍ مُنهَمِرٍ به باران شديد که به زبان ما مي‌گوئيم در آسمان باز شده و هر چه آب دارد مي‌بارد.
وَ فَجَّرنَا الأَرض‌َ تمام نقاط زمين شکاف برداشت و آب از زمين مي‌جوشيد عُيُوناً زمين چشم زار شد.
فَالتَقَي الماءُ آب بالا و زمين يکديگر را ملاقات کردند و بهم پيوستند.
عَلي أَمرٍ قَد قُدِرَ باندازه‌اي که کوه‌ها و اشجار و عمارات تمام زير آب رفت بطوري که آب احاطه کرد به کره زمين و از اينکه جمله بخوبي کشف مي‌شود که آب و تمام مخلوقات مأمور به امر الهي هستند و در تحت فرمان او.
شعر
جمله ذرّات زمين و آسمان || لشکر حقّند گاه امتحان
آب را ديدي که با طوفان چه کرد || باد را ديدي که با عادان چه کرد