اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَقالُوا أَ بَشَراً مِنّا واحِداً نَتَّبِعُه‌ُ إِنّا إِذاً لَفِي ضَلال‌ٍ وَ سُعُرٍ «24»
پس گفتند آيا بشري را از جنس خودمان تنها متابعت کنيم او را در اينکه صورت محققا ما هر آينه در ضلالت و گمراهي و در زحمت و شدّت و گرفتاري و عذاب وارد مي‌شويم گويا اينها منکر نبودند که مي‌شود رسول بشر باشد و اشکال آنها در اينکه بود که بقول يک نفر چگونه دست برداريم از آلهه خود که آباء و اجداد ما پرستش مي‌کردند. در موضوعات خارجيّه قول يک نفر حجّت نيست چه رسد در امر دين آنهم همچه امري باين بزرگي اگر قول او را بپذيريم ما در ضلالت
جلد 16 - صفحه 357
مي‌افتيم و بعذاب و شدّت و سختي دچار مي‌شويم.
فَقالُوا أَ بَشَراً مِنّا واحِداً نَتَّبِعُه‌ُ إِنّا إِذاً لَفِي ضَلال‌ٍ وَ سُعُرٍ لکن غافل به اينکه در امر دين قول جماعت هم اعتبار ندارد مثل آباء آنها که پرستش آلهه مي‌کردند بايد از روي مدرک و دليل و حجّت باشد چه يک نفر باشد يا هزار نفر و خداوند که ارسال رسول مي‌کند با مدرک و دليل ارسال مي‌فرمايد به اعطاء معجزه بدست او که نشاني باشد که فعل الهي که از قدرت بشر خارج است بدست او جاري شود لذا حضرت صالح بي‌مدرک مدّعي رسالت نشد به ناقه و فصيل متمسّک شده مع ذلک تکذيب کردند او را و گفتند.