«سُعُرٍ» هم جمع «سعير» به معناى آتش گداخته است و هم جمع «سُعُرٍ» به معناى جنون.
«أَشِرٌ» به کسى گفته مى‌شود که شيفته‌ى خود باشد.
در آيه 24، کفّار به انبيا مى‌گويند: اگر ما تابع شما باشيم، در گمراهى و دوزخ يا جنون خواهيم بود! ولى در آيه 47 مى‌خوانيم: «إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ» تبهکاران در گمراهى و دوزخند.
قوم ثمود، از حضرت صالح خواستند که از دل کوه شترى را به عنوان معجزه خارج کند و او اين کار را کرد، ولى مردم اين شتر الهى را کشتند.
کفّار، در برابر پيامبران چند بهانه داشتند و مى‌گفتند:
الف) او بشرى مثل ماست.
ب) او يک نفر از ميان خود ماست.
ج) تعداد ما زياد است و پيروى يک جمعيّت از فردى که مثل خود و ماست، سزاوار نيست.
«أَ بَشَراً مِنَّا واحِداً نَتَّبِعُهُ»
امّا هيچ يک از اين بهانه‌ها منطقى نيست، زيرا:
اوّلًا: بشر بودن، نقطه‌ى قوّت پيامبران است تا بتوانند الگوى ديگر افراد بشر باشند.
ثانياً: تمام انبيا يک نفر بودند و در طول تاريخ افرادى که يک تنه قيام کردند و طرح اصلاحى داشتند کم نبودند.
ثالثاً: اصل، پيروى از حق است، نه تعداد پيروان يا رهبران.