نکته‌های تفسیر نور

تقسيم آب ميان مردم و شتر، يک آزمايش مهم الهى بود که مردم بايد اين قانون را مراعات کرده و فقط روزى که حق بهره‌گيرى از آب را دارند، سر آب حاضر شوند. در آيه‌ى 155 سوره شعراء مى‌خوانيم که حضرت صالح فرمود: يک روز آب قريه براى ناقه و يک روز براى شما. «لَها شِرْبٌ وَ لَکُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ» «شِرْبٌ» به معناى قسمت و نصيب است که در مورد سهم آب گفته مى‌شود. «تعاطى» به معناى برگرفتن چيزى يا انجام دادن کارى است که سزاوار نيست و جرأت مى‌خواهد. چون کلمه «تعاطى» در قالب تفاعل است، گويا ميان قوم ثمود و قاتل شتر مبادله و تفاهمى صورت گرفته است. «عقر» به معناى از پاى درآوردن ناقه است. «هشيم» به معناى گياه خشک و خرد شده است. «محتظر» کسى است که براى چهار پايان خود گياهان خشک را جمع آورى مى‌کند. با اينکه کشنده ناقه يک نفر بيشتر نبوده، ولى در آيات ديگر قرآن به همه مردم نسبت داده است، «فَعَقَرُوها»* «1» يا «فَعَقَرُوا النَّاقَةَ» «2» که به فرموده روايات به دليل هم فکرى و رضايت ديگران بر کار قاتل بوده و اين گناه به حساب آنان نيز محاسبه مى‌شود. «3» «1». شعراء، 157؛ شمس، 14. «2». اعراف، 77. «3». وسائل، ج 11، ص 409. جلد 9 - صفحه 360