تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ «17»
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ: آفريدگار دو مشرق است براى آفتاب يکى مشرق تابستانى و ديگر مشرق زمستانى، وَ رَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ: و پروردگار دو مغرب براى آن يکى تابستانى و ديگر زمستانى. و در اختلاف مشرقين و مغربين انواع فوائد و منافع مندرج است از اختلاف فصول و حدوث آنچه بهر فصلى تعلق دارد و معذلک شروق آفتاب موجب طلب معيشت، و غروبش سبب آسايش و راحت. و
«1» تفسير برهان ج 4 ص 265. بنقل از تحفة الاخوان.
جلد 12 - صفحه 408
آيه منافات ندارد با «بِرَبِّ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ» «1» زيرا براى آفتاب سيصد و شصت برج و هر روزى از برجى طلوع و غروب مى‌نمايد، چنانچه ماه در مدت بيست و هشت روز از تمام بروج طلوع و غروب دارد. نزد بعضى مراد به مشرقين و مغربين مشرق و مغرب شمس و قمر است، و ذکر آن به جهت بيان تصريف آفتاب و ماه است که متضمن فوايد بسيار و خواص بيشمار و دلالت بر کمال قدرت حضرت ربوبيت است.