تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ «22» نعمت 15: يَخْرُجُ مِنْهُمَا: بيرون مى‌آيند از اين دو دريا، اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ‌: مرواريد بزرگ و مرواريد ريزه. گويند لؤلؤ و مرجان از درياى شور حاصل شود نه درياى شيرين، يا آنکه چون هر دو مجتمع‌اند پس مخرج يکى از اين دو مثل مخرج ديگرى است. ابن عباس بحرين را تفسير به بحر آسمان و بحر زمين، و برزخ بين اين دو ابر باشد. بنابراين قطرات باران در دهن صدف آيد و از آن لئالى منعقد گردد، وقت باران صدف از دريا بيرون مى‌آيد و دهن باز مى‌کند، هر قطره باران که در او افتد مرواريد شود. ابن جريح روايت نموده که از بعضى ثقات شنيدم که هسته خرمائى در صدف بود. قطره باران بر آن آمد، آن مقدار باران که بر آن رسيده بود مرواريد شد و باقى هسته بر آن بماند. و از بعضى‌ جلد 12 - صفحه 410 غواصان نقل شده که لؤلؤ حاصل نمى‌شود مگر نزد ملاقات درياى شيرين و شور بيکديگر. و خلق اين جواهر براى آنست که مردمان از آن آرايش کنند و از خريد و فروش آن انتفاع برند.