1- حسابرسى، از شئون مديريّت و تربيت است. وَجْهُ رَبِّکَ ... سَنَفْرُغُ لَکُمْ ...
2- از همه نعمت‌هاى مادى و معنوى حسابرسى مى‌شود، از آغاز سوره تا اينجا نعمت‌هاى مختلف مادى و معنوى مطرح شد و در اين آيه مى‌فرمايد؛ به زودى به حساب شما رسيدگى مى‌کنيم: «سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ»
3- همه بايد آماده حسابرسى باشند. «سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ»
4- خداوند، هر لحظه در شأن و کارى است، امروز عطا و فردا حسابرسى مى‌کند.
«کُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ... سَنَفْرُغُ لَکُمْ»
5- خداوند براى حسابرسى تمام امکانات را بسيج مى‌کند. (بکار بردن «نفرغ» به جاى «افرغ» مى‌تواند اشاره به اين امر باشد.)
6- با اين‌که هيچ چيز او را از چيزى ديگر باز نمى‌دارد، «لا يشغله شأن عن شأن»، ولى براى نشان دادن اهميّت حساب، او «فارِغاً» به حسابرسى مى‌آيد. «سَنَفْرُغُ لَکُمْ»
7- جن و انس هر دو مکلّف و مورد حسابرسى هستند. «أَيُّهَ الثَّقَلانِ»
8- ايمان به حسابرسى خداوند، در چگونگى بهره‌گيرى ما از نعمت‌هاى دنيوى اثر دارد. «سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ. فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ»
«1». بحار، ج 7، ص 266.
«2». و سائل، ج 11، باب محاسبة النفس.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 396