تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ (41) «1» صافات. آيه 24. «2» نور الثقلين، ج 5، ص 195، ح 41. تفسير قمى ج 2 ص 345. «3» مدرک ياد شده، ح 42. جلد 12 - صفحه 423 يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ‌: شناخته شوند کافران که به جرايم کفر و عصيان صحيفه اعمال را سياه کرده باشند به علامت ايشان که سياهى روى و کبودى چشم است يا آثار غم و اندوه در بشره ايشان، فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ‌: پس گرفته شوند به مويهاى پيشانى و بقدمها، يعنى نوبتى به موى پيشانى ايشان را بگيرند و نوبتى ديگر به پاهاى ايشان و آنها را به جهنم کشند. يا آنکه بعضى را زبانيه جهنم نواصى ايشان را بگيرند و بعضى ديگر اقدام ايشان را، و همه را به اين طريق به زمين کشند تا به جهنم اندازند. بنا بقولى پيشانى و اقدام آنها به زنجير آتشين مغلول سازند و برو در جهنم اندازند. تتمه: در بصائر الدرجات- روايت شده که از حضرت صادق عليه السّلام از معنى اين آيه سؤال شد، فرمود: نه چنين است که مردم مى‌گويند؛ در روز قيامت خداوند گناهکار را به علامتى که در سيماى ايشان است مى‌شناسد، زيرا خالق ايشان حاجت به نشانه ندارد تا به آن علامت آنها را بشناسد، بلکه مراد از اين آيه آنست که در وقتى که قائم ما قيام نمايد، خداوند عطا مى‌فرمايد معرفت به سيما را، پس امر نمايد کافر را به نواصى و أقدام بگيرند، پس آنها را به شمشير هلاک فرمايد «1».