تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ (45)
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما: پس به کدام نعمتهاى پروردگار خود که تنبيه فرمود شما را از عذاب اهل جهنم تا از کفر و شرک و مخالفت بپرهيزيد، تُکَذِّبانِ: تکذيب مى‌کنيد اى جن و انس و انکار مى‌کنيد.
بيان: متکلمين اماميه بيان فرموده‌اند: لطف بر خداى تعالى واجب است مراد آنست که آنچه نزديک گرداند بنده را بسوى طاعت و دور گرداند از
«1» منهج الصادقين، ج 9، ص 131.
جلد 12 - صفحه 425
معصيت که به حد اجبار و الجاء نرسد، نسبت به بندگان منظور دارد؛ بنابراين آيات مذکوره که در شأن جهنميان وارد شده تأمل و تدبر و اذعان به بندگان به آن باعث بر ايمان و صارف از کفر و عصيان و موجب قرب ايشان است، پس متضمن نعماى جليله باشد لذا رديف نعم بشمار آيد.