تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مُتَّکِئِينَ عَلى‌ فُرُشٍ بَطائِنُها مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَ جَنَى الْجَنَّتَيْنِ دانٍ (54) مُتَّکِئِينَ عَلى‌ فُرُشٍ‌: در حالتى که بهشتيان تکيه کنندگان باشند بر طريق پادشاهان بر فرشهاى بسيار عالى و مزين، بَطائِنُها مِنْ إِسْتَبْرَقٍ‌: آسترهاى آن از ديباى محکم باشد. گويند استبرق حرير چينى است که ميان غليظ و رقيق باشد. اين دلالت بر جلالت و عظمت تکيه‌گاه اهل بهشت است. بدين تقرير که اهل بهشت تکيه کنندگانند بر مخدّه‌هايى که آستر آنها از استبرق باشد، پس چيزى که آستر آن از استبرق باشد روى آن از چه خواهد بود؛ کاشف است از تعالى آن. يکى از اکابر را پرسيدند آستر تکيه‌گاه ديباست رويه آن از چه باشد؟ فرمود: از نور. نزد بعضى پشت و رو از يک جنس باشد تا بهر وجه خواهند بيفکنند. وَ جَنَى الْجَنَّتَيْنِ دانٍ‌: و ميوه آن دو بهشت که چيده شود نزديک‌ جلد 12 - صفحه 430 است به زمين بهشت بر وجهى که دست ايستاده و نشسته و خوابيده بهر حال به آن رسد. مروى است تکيه کنندگان بر تختهاى بهشت چون آرزوى ميوه نمايند شاخه‌هاى درخت سر فرود آورد و آن ميوه به دست و دهن آنها رسد. در بحار- از حضرت سيد سجاد عليه السّلام روايت نموده که چون اهل بهشت داخل بهشت و دوستان خدا در منازل خود مستقر شوند و تکيه نمايد هر مؤمنى بر تخت خود، احاطه نمايند بر دور او خدّام او، و پخته شود براى او ميوه‌جات بهشتى و نهرها بر اطراف او جارى و منزلگاه او از زرابى که فرش بهشتى است پهن شود و مخدّه‌ها در منزل عيش او چيده شود «1».