تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ (56)
فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ: در بهشتها يا در قصور و منازل اين دو بهشت، حورانى باشند که چشم فرو خوابانيده باشند از نگريستن به غير شوهران خود. از ابن عباس نقل است که هر يک از زنان، شوهران خود را گويند: قسم به جلال پروردگارم که در بهشت هيچ چيز زيباتر از تو نمى‌بينم، شکر مر خداى را که تو را جفت من و مرا جفت تو گردانيد. لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ: دست
«1» بحار الانوار، ج 8، ص 140، ح 57.
جلد 12 - صفحه 431
دراز نکرده باشد و بکارت ايشان را نبرده باشد آدميان پيش از خائفان که در بهشت شوهران ايشان باشند، وَ لا جَانٌ: و نه از جنيان. مراد آنست که حوريانى که براى آنها مقرر شده، دست هيچکس به آن نرسيده.
در کتاب کافى- از حضرت باقر عليه السّلام در ذيل حديثى فرمايد: اطيب و الذّ همه نعمتها آنکه براى هر مؤمنى هفتاد حوراء و چهار زن از آدميين است که ساعتى با حوراء خلوت نمايد و ساعتى با آن زنان و ساعتى بر سرير خود تکيه نمايد، ناگاه مشاهده کند که نور او را فرا گرفته، به خدام خود گويد: اين چه نورى است که درخشيده است شايد اين نور از لحظات نور پروردگار است که لمعان نموده؟ خدام گويد: قدّوس قدّوس جلّ جلاله، نه از نور پروردگار است، بلکه اين نور حوراء از زنان تو که هنوز داخل بر تو نشده و اکنون از خيمه خود بيرون آمده و مشرف بر تو شده. چون نظر نمود که تو بر سرير خود تکيه کرده‌اى تبسم نموده از روى شوق و محبت به تو و اين نورى که تو را فرا گرفت، از ضياء و روشنى دندانهاى او باشد که بر تو تابيده، پس ولى خدا به خدام گويد اذن دهيد او را که داخل شود بر من. به مجرّد اذن ولىّ خدا، مبادرت نمايند هزار خادم و هزار خادمه براى آنکه بشارت دهند به آن حورا که ولىّ خدا اذن داده که تو داخل شوى، پس آن حوراء داخل شود و حال آنکه پوشيده باشد هفتاد حله بافته شده از طلا و نقره مکلل به درّ و ياقوت و زبر جد به الوان مختلفه رنگ شده باشد از مشک و عنبر که مى‌بيند مؤمن مغز ساق او را از وراء هفتاد حله ... تا آخر حديث که فرمايد ولىّ خدا با آن حورا معانقه نمايد مدت طويلى که هيچيک از ديگرى ملول نشوند «1».