1- زنده نگه‌داشتن نام و ياد و حفظ مکان‌هاى مقدّس اديان آسمانى لازم است.
«وَ الطُّورِ»
«1». حج، 29.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 9 - صفحه 278
2- با سوگند به کوه طور (محل وحى به موسى)، قلب اهل کتاب را به سوى خود جذب کنيد. «وَ الطُّورِ»
3- خداوند براى به باور رساندن انسان، به نظام تشريع و تکوين (کوه و کتاب و کعبه و آسمان و دريا) سوگند ياد مى‌کند. وَ الطُّورِ وَ کِتابٍ مَسْطُورٍ ... وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ
4- وحى آسمان بايد بر بهترين و لطيف‌ترين کاغذ و پوست، نگاشته و عرضه شود. «کِتابٍ مَسْطُورٍ فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ»
5- کتاب مقدّس، بايد همواره گشوده و مورد استفاده باشد. کِتابٍ ... مَنْشُورٍ
6- علم مفيد و مبارک، آن است که منتشر شود و گسترش يابد. «مَنْشُورٍ»
7- قرآن، هم به قداست کتب آسمانى نظر دارد و لذا به آن سوگند ياد مى‌کند، هم به نظم در نگارش و شيوه ارائه و گسترش آنها. «وَ کِتابٍ مَسْطُورٍ فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ»
8- آبادانى خانه به زرق و برق آن نيست، به آمد و رفت و قداست و برکت آن است. «الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ» (خانه خدا ساده‌ترين خانه‌هاست، امّا مبارک‌ترين بناهاست.)
9- با مطالعه طبيعت، به قدرت خداوند بر ايجاد قيامت پى ببريم. «وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ»
10- قرآن کريم، توجّه انسان را از ديدنى‌ها، به ناديدنى‌ها سوق مى‌دهد. «وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ»
11- قهر و تنبيه، از شئون ربوبيت است. «عَذابَ رَبِّکَ»
12- هر چه ناباورى منکران بيشتر باشد، بايد باور مؤمنان به قيامت قوى‌تر گردد.
«إِنَّ عَذابَ رَبِّکَ لَواقِعٌ»
13- نزول کتب آسمانى «وَ کِتابٍ مَسْطُورٍ» و ظهور جلوه‌هاى قدرت الهى در هستى «وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ» بايد مايه‌ى تعقّل و ايمان گردد و گرنه بى‌توجّهى به آنها عامل عذاب خواهد شد. «إِنَّ عَذابَ رَبِّکَ لَواقِعٌ»
جلد 9 - صفحه 279
14- گرفتاران عذاب الهى از هيچ طريقى نمى‌توانند عذاب را از خود دور کنند.
«ما لَهُ مِنْ دافِعٍ»