تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً «10»
وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً: و روان شود کوهها رفتنى، يعنى کوهها از اماکن خود که روى زمين است زايل و مانند ذرات بر هوا پراکنده شوند. و اين در وقت نفخه دوم باشد که فناى عالم است.