اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
يَوم‌َ يُدَعُّون‌َ إِلي نارِ جَهَنَّم‌َ دَعًّا «13» هذِه‌ِ النّارُ الَّتِي کُنتُم بِها تُکَذِّبُون‌َ «14»
روزي که دفع مي‌کنند آنها را بسوي آتش جهنم دفع به عنف و بسختي و به آنها ميگويند اينست آن آتشي که بوديد شما باو تکذيب ميکرديد.
يَوم‌َ يُدَعُّون‌َ يعني يدفعون فرق است بين رفع و دفع دفع دور انداختن است و رفع برداشتن و دع بمعني دفع است يعني آنها را، مي‌اندازند و دور مي‌کنند.
إِلي نارِ جَهَنَّم‌َ دافع ملائکه غضب الهي هستند که مأمور مي‌شوند که مي‌فرمايد:
خُذُوه‌ُ فَغُلُّوه‌ُ ثُم‌َّ الجَحِيم‌َ صَلُّوه‌ُ ثُم‌َّ فِي سِلسِلَةٍ ذَرعُها سَبعُون‌َ ذِراعاً فَاسلُکُوه‌ُ الحاقه آيه 30 الي 32.
دَعًّا چه انداختني به جبر و عنف و شدت و سختي که مي‌فرمايد:
خُذُوه‌ُ فَاعتِلُوه‌ُ إِلي سَواءِ الجَحِيم‌ِ ثُم‌َّ صُبُّوا فَوق‌َ رَأسِه‌ِ مِن عَذاب‌ِ الحَمِيم‌ِ ذُق إِنَّک‌َ أَنت‌َ العَزِيزُ الکَرِيم‌ُ دخان آيه 47 الي 49 شرحش گذشت که اعتلي بمعني عنف و شدت است.
هذِه‌ِ النّارُ الَّتِي کُنتُم بِها تُکَذِّبُون‌َ اينکه هم کلام ملائکه است که به آنها ميگويند و مکذب نار دو دسته‌اند.
يک دسته که منکر معاد و بعث و نشور و بهشت و جهنم هستند که مي
جلد 16 - صفحه 296
گويند أَ فَما نَحن‌ُ بِمَيِّتِين‌َ إِلّا مَوتَتَنَا الأُولي وَ ما نَحن‌ُ بِمُعَذَّبِين‌َ الصافات آيه 56 و 57.
دسته دوم خود را اهل بهشت مي‌پندارند و از عذاب مصون مي‌شمارند مثل يهود و نصاري و بسياري از فرق ضاله و دعاة باطله و معاندين.