1- در اسلام محور ايمان است، نه خانواده و خويشان. «وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ»
2- نتيجه ملحق شدن به راه حق نياکان در دنيا، ملحق شدن به آنان در بهشت
«1». کافى، ج 3، ص 250.
«2». زخرف، 73.
«3». دخان، 55.
«4». الرّحمن، 52.
«5». طور، 22.
«6». واقعه، 33.
«7». صافّات، 42.
«8». مرسلات، 42.
«9». طور، 42.
«10». واقعه، 20.
«11». حاقّه، 23.
«12». انسان، 14.
جلد 9 - صفحه 286
است. وَ اتَّبَعَتْهُمْ ... أَلْحَقْنا بِهِمْ
3- همراه بودن با نسل و فرزند، يکى از لذّات بهشتى است. «أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ»
4- علاقه به فرزند حتّى در آخرت نيز وجود دارد. «أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ»
5- الحاق فرزندان در دنيا، سبب تنگ شدن مسکن و يا از دست دادن رفاه است ولى الحاق در بهشت هيچ کاستى ندارد. وَ ما أَلَتْناهُمْ ... مِنْ شَيْ‌ءٍ
6- ملحق شدن نسل انسان به او، از آثار عمل نيک است. أَلْحَقْنا ... بِما کَسَبَ رَهِينٌ
7- مصرف ميوه بر گوشت مقدّم است. «بِفاکِهَةٍ وَ لَحْمٍ»
8- در بهشت نيز سليقه‌ها و تمايلات مختلف وجود دارد و به هر کس مطابق خواسته‌اش نعمت داده مى‌شود. «مِمَّا يَشْتَهُونَ»