1- کليد بهشت، تقواست. «إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ»
2- مقايسه پايان کار خوبان و بدان، از بهترين شيوه‌هاى شناخت حق و باطل است. هذِهِ النَّارُ ... فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ
3- براى اهل بهشت، انواع باغ‌ها و نعمت‌ها فراهم است. «جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ»
4- گاهى در دنيا نعمت هست، امّا انسان به دلايلى نمى‌تواند از آن کامياب شود، اما در بهشت هم نعمت هست و هم کاميابى. جَنَّاتٍ ... فاکِهِينَ
5- نعمت‌ها، زمانى لذّت بيشترى دارند که از طرف خداوند به عنوان محبّت و لطف باشد «آتاهُمْ رَبُّهُمْ» و در کنارش تلخى و دغدغه نباشد. «وَ وَقاهُمْ رَبُّهُمْ»
6- کسى‌که در دنيا با تقوا خود را حفظ کرد، در قيامت خداوند او را از عذاب دوزخ حفظ مى‌کند. الْمُتَّقِينَ ... وَقاهُمْ
7- پرهيزکاران نبايد به تقوا و عمل خود مغرور باشند که همه‌ى نعمت‌ها و
جلد 9 - صفحه 284
نجات‌بخشى‌ها از خداست. آتاهُمْ رَبُّهُمْ ... وَقاهُمْ رَبُّهُمْ
8- آزادى و تکريم، لذّت نعمت را بيشتر مى‌کند. «کُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً» بهشتيان در خوردن و آشاميدن محدوديّت ندارند و با «هَنِيئاً» مورد تکريم قرار مى‌گيرند.
9- کاميابى، در سايه امنيّت، لذّت را بيشتر مى‌کند. وَقاهُمْ رَبُّهُمْ ... کُلُوا وَ اشْرَبُوا
10- خوردنى‌هاى دنيوى همراه مشکلاتى در تهيه و حفظ و مصرف آن است، در نعمت‌هاى آخرت هرگز مشکلى نيست. «هَنِيئاً»
11- دلخوشى و رضايت در کنار استفاده از نعمت‌ها، شرط کمال کاميابى است.
فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ فاکِهِينَ ... مُتَّکِئِينَ عَلى سُرُرٍ ...
12- آنان که در دنيا از نگاه به نامحرمان چشم پوشيدند، در آخرت همسرانى زيباروى خواهند داشت. الْمُتَّقِينَ ... زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ