پیام‌های تفسیر نور

1- تهمت ساحر، کاهن، شاعر و مجنون به پيامبر، از روى تعقّل و تفکّر در آيات قرآن نبوده است. «أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ» 2- ريشه‌ى کفر و شرک، طغيان و سرکشى در برابر حق است، نه عقل و انديشه. «أَمْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ» 3- هر کس که سخن او منطقى نباشد و بر آن اصرار ورزد، طغيانگر است. «أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ بِهذا أَمْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ» 4- مشرکان، با تهمت و افترا، کفر خود را توجيه مى‌کردند. «يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ بَلْ لا يُؤْمِنُونَ» 5- انسان يا بايد بر اساس عقل عمل کند يا بر اساس وحى، و کفّار خود را از هر دو محروم کرده‌اند. أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ‌ ... بَلْ لا يُؤْمِنُونَ‌ 6- در طوفان تهمت‌ها، دست از منطق و استدلال بر نداريد و مخالفان را به آوردن سخنى همچون قرآن دعوت کنيد. فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ‌ ... 7- قرآن محکم‌ترين استدلال را دارد؛ اگر پيامبر به تنهايى قرآن را بافته و به خدانسبت داده است، «تَقَوَّلَهُ» شما دسته جمعى يک سخن مثل آن بياوريد. «فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ» 8- مبارزه‌طلبى در ميدان فرهنگى نيز لازم است. «فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ» «1». قصص، 49. «2». هود، 13. «3». بقره، 23. تفسير نور(10جلدى)، ج‌9، ص: 293