1- از تهمت‌ها و نسبت‌هاى نارواى کفّار (مانند: کاهن، شاعر و مجنون) نبايد ترسيد و بايد به وظيفه‌ى خود در مورد هشدار و تذکّر ادامه داد. فَذَکِّرْ فَما أَنْتَ ... بِکاهِنٍ ...
2- خداوند، اولياى خود را بيمه کرده و از آنان دفاع مى‌کند. «فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِکاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ»
3- مبلّغ دين، در تيررس هر گونه تهمت است. بِکاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ ... يَقُولُونَ شاعِرٌ
4- هر گونه عيب و نقصى که از انسان دور مى‌شود، در سايه لطف و نعمت الهى است. فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِکاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ ...
5- افراد کاهن وپيشگو، از رحمت خدا دور هستند. «فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِکاهِنٍ»
6- دشمن به يک تهمت قانع نيست و همواره در صدد ضربه زدن است. «بِکاهِنٍ، مَجْنُونٍ، شاعِرٌ»
7- دشمن در انتظار مرگ بزرگان دين است، پس بايد کارى کرد که اميد آنان براى پس از مرگ شخصيّت‌هاى مذهبى نااميد شود. «نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ»
8- رهبر دينى نبايد به خاطر تهمت‌هاى دشمنان صحنه را خالى کند، بلکه بايد بماند و دفاع کند. «نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ»
9- مؤمنان نيز بايد همانند دشمنان، براى رسيدن به پيروزى، اميد و برنامه داشته باشند. نَتَرَبَّصُ بِهِ ... فَإِنِّي مَعَکُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِينَ
«1». صافات، 36.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 291