تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ إِنْ کانُوا صادِقِينَ (34)
فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ: پس بايد که بياورند ايشان به سخنى مانند قرآن در فصاحت و بلاغت و حسن بيان و تماميت، إِنْ کانُوا صادِقِينَ: اگر باشند راستگويان در آنکه قرآن را مى‌توانند بياورند. حاصل آنکه اگر قرآن بافته پيغمبر است، پس ايشان که فصحا و بلغاى عربند بگو مثل اين کلام انشا کنند، و چون همه از آن عاجزند، پس معلوم مى‌شود که قرآن کلام بشر نيست بلکه کلام ملک علام خالق بشر است.
بيان: اين مطلب محقق است که قبل از بعثت حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله جاهليت جهلاء و بعد از بعثت کمى ايمان آوردند، و کفار هم حريص‌ترين خلق بودند بر ابطال امر حضرت به جميع طريق ممکنه سعى و کوشش مى‌نمودند، خصوصا کفار قريش؛ و حضرت تحدى نمود به تمام خلق که بياوريد آيه به مثل قرآن، و عموم اين قسمت را شنيدند و در مقام معارضه برآمدند و پس از
جلد 12 - صفحه 311
زحماتى عاجز شدند، زيرا اگر توانسته بودند هر آينه اقوال سخيفه بارده را در حق پيغمبر نمى‌گفتند از قبيل مجنون و ساحر و شاعر، و اين عجز آنها با تمام جديت، اثبات حقانيت قرآن و بودن آن کلام منان نه سخن پيغمبر آخر الزمان صلّى اللّه عليه و آله.