انسان نبايد در برابر انواع تهمت‌ها دست از ارشاد و استدلال خود بر دارد. با آنکه در آيات قبل تهمت‌هاى گوناگونى به پيامبر عزيز اسلام زدند، ولى خداوند در اين آيات با طرح چند سؤال وجدان خفته آنان را بيدار مى‌کند.
قرآن، مهم‌ترين مباحث فلسفى را در قالب ساده‌ترين بيان مطرح مى‌کند. در اين آيه‌ى شريفه دو فرض مطرح شده است: يکى آنکه انسان بدون علّت آفريده شده باشد، «خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْ‌ءٍ» دوم آنکه انسان خودش خويشتن را آفريده باشد و هر دو فرض عقلًا محال است. زيرا انسان پديده است و هر پديده‌اى علّت مى‌خواهد، علاوه بر آنکه انسانى که نبوده چگونه سبب بودن خود مى‌شود؟!
مشرکان مى‌دانستند که آفريدگار آسمان‌ها و زمين، خداوند است و قرآن بارها اين مطلب را بيان کرده است که اگر از مشرکان پرسيده شود که آفريدگار آسمان‌ها و زمين کيست خواهند گفت: خدا. بنابراين پرسش اصلى اين آيات آن است که چرا شما به آنچه از سوى آفريدگارتان براى هدايت شما فرستاده شده، ايمان نمى‌آوريد و نافرمانى مى‌کنيد؟