تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ لَهُ الْبَناتُ وَ لَکُمُ الْبَنُونَ (39)
بعد از آن بيان سفاهت عقول ايشان نمايد به انتساب دختران به ساحت کبريائى سبحانى:
أَمْ لَهُ الْبَناتُ: آيا مر خداى سبحان راست نسبت دختران، وَ لَکُمُ الْبَنُونَ: و مر شما راست پسران، و حال آنکه اگر انتساب دختر را به خود روا نداريد چگونه و به چه سبب به خالق شايسته دانيد، و اين نهايت حماقت و سفاهت است که شخص پسر را به جهاتى به خود نسبت و دختر را بواسطه کراهت داشتن به خالق مقرر سازد.