1- هدايت مردم، يک سنّت هميشگى الهى بوده است. «مِنْ قَبْلُ هُدىً»
2- مخاطب کتب آسمانى، عموم مردم هستند، نه قبيله و نژادى خاص. «لِلنَّاسِ»
3- هرکجا ميان سليقهها، افکار و عقايد به هر نحو دچار تحيّر شديم، حرف آخر از آن قرآن است. (حتّى اگر در ميان روايات نيز دچار حيرت شديم، بايد به حديثى توجّه کنيم که مطابق با قرآن باشد.) «الْفُرْقانَ»
4- عذاب الهى، پس از اتمام حجّت بر مردم است. «هُدىً لِلنَّاسِ ... الَّذِينَ کَفَرُوا ... لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ»
5- اين آيه مايهى دلگرمى و تسلّى خاطر پيامبر و مؤمنان است که خداوند به حساب کفّار سرسخت مىرسد. «عَزِيزٌ ذُو انْتِقامٍ»
6- سرچشمه کيفر و انتقام خدا، عملکرد ماست وگرنه او عزيزى است که هيچ کمبودى ندارد. «عَزِيزٌ ذُو انْتِقامٍ»
7- نافرمانى و کفر مردم در خداوند أثرى ندارد. «کَفَرُوا، وَ اللَّهُ عَزِيزٌ»
تفسير نور(10جلدى) ج1 466 سوره آلعمران، آيه 5 ..... ص : 466
«5» إِنَّ اللَّهَ لا يَخْفى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ
همانا هيچ چيز، (نه) در زمين و نه در آسمان، بر خداوند پوشيده نمىماند.
1- خداوند بر همه چيز آگاه است. ما وهمهى هستى هر لحظه در محضر خدا هستيم، در محضر او گناه نکنيم. با توجّه به آيهى قبل، استفاده مىشود که کفر و معصيتِ هيچ کس بر خدا پوشيده نيست. «کَفَرُوا ... لا يَخْفى عَلَيْهِ شَيْءٌ»
2- تعدّد افراد، تعدّد اعمال، تعدّد مکانها وزمانها هيچ کدام مسألهاى را بر خداوند پنهان نمىسازد. «لا يَخْفى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ»