تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنْ يَرَوْا کِسْفاً مِنَ السَّماءِ ساقِطاً يَقُولُوا سَحابٌ مَرْکُومٌ (44)
وَ إِنْ يَرَوْا کِسْفاً: و اگر ببينند به مشاهده قطعهاى مِنَ السَّماءِ ساقِطاً: از آسمان فرود آينده باشد بر سر ايشان، يَقُولُوا سَحابٌ مَرْکُومٌ: گويند از فرط طغيان و استکبار، اين نه قطعه آسمان است بلکه ابرى است بر هم نشسته و بهم چسبيده، يعنى عناد ايشان به اندازهاى است که با وجود مشاهده آثار عذاب از کفر و مخالفت باز نايستند.