پیام‌های تفسیر نور

1- لجاجت، انسان را به تحليل غلط وامى‌دارد. کِسْفاً مِنَ السَّماءِ ... يَقُولُوا سَحابٌ مَرْکُومٌ‌ 2- انسانى که بديهيّات را انکار مى‌کند و حتّى آنچه را با چشم مى‌بيند نمى‌پذيرد، ديگر قابل هدايت نيست. «يَقُولُوا سَحابٌ مَرْکُومٌ فَذَرْهُمْ» 3- همه‌ى افراد لايق ارشاد نيستند. «فَذَرْهُمْ» 4- از ارشاد مردم نبايد زود خسته شد. قرآن بعد از طرح چهارده سؤال و بستن همه‌ى راه‌هاى عذر و بهانه، فرمان رها کردن آنان را مى‌دهد. أَمْ تَأْمُرُهُمْ‌ ... أَمْ‌ ... أَمْ‌ ... أَمْ‌ ... فَذَرْهُمْ‌ 5- لطف خداوند به قدرى است که حتّى در هنگام رها کردن انسان به حال خود، هشدار لازم را مى‌دهد. فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي‌ ... 6- کفر و لجاجت سبب بدفرجامى است. حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ‌ ... 7- سنّت خدا در برابر مخالفان، شتاب وعجله نيست. فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ‌ ... 8- به هنگام فرا رسيدن قهر الهى، مجرمان ديگر اختيارى از خود ندارند و بايد آن را با ذلّت بپذيرند. «يُصْعَقُونَ» 9- هنگام قهر الهى، نه نيرنگ درونى کارساز است و نه ياور بيرونى. يَوْمَ لا يُغْنِي‌ ... «1». شعراء، 187. تفسير نور(10جلدى)، ج‌9، ص: 299