تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْيٌ يُوحى‌ «4» إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌: نيست نطق او مگر وحى که فرود آمده مى‌شود به او، يعنى آنچه گويا شود، از جانب خدا باشد نه از او. تنبيه: معلومات بشر دو قسم است: يک سلسله اکتسابى، و ديگر موهوبى و لدنّى: علم اکتسابى بشر، از روى مقدمات بديهى و اولى، و مطالبى را به توسط مقدمات منطقيه بدست آورد؛ لکن علم لدنى مربوط به مقدمات خارجيه نيست بلکه از مبدء فياض مطلق افاضه شود؛ بنابراين تدبير عالم احياء به سه نحو است: 1- غرائز در حيوان، 2- عقل در انسان، 3- وحى که تدبير عالم اجتماع به توسط صاحبان وحى شود، زيرا عقل بشر، مورد خطا و سهو، و محتاج است به مددى، يعنى بايد متصل شود به مرتبه معصوم از خطا که آن ناموس وحى و تشريع پيغمبر است و بايد عقل استناره از وحى نمايد، و بشر مجبور است در اقتباس حقايق در ظلّ عنايت وحى انتظام يابد. وحى، فوق عقل، و طورى است وراء طور عقل. روح، وحى مربوط به عالم مبدء است، و کسى را بر آن اطلاعى‌ «1» مدرک ياد شده. (يعنى منهج 9/ 70) جلد 12 - صفحه 324 نيست مگر صاحبان مهبط وحى.