1- دين به قدرى ارزش دارد که بايد معلّم آن، خداوندى باشد که داراى قدرت بى‌نهايت است، «عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى» و شاگرد آن، پيامبرى باشد بى‌لغزش و معصوم. «ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ»
2- دريافت علوم الهى، نيازمند ظرفيّت خاصى است. ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ وَ ما غَوى ...
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى
3- يکى از راه‌هاى شناخت افراد، شناخت استاد است. ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ ... عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى
4- وحى، همان تعاليم الهى است. يُوحى ... عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى
5- تحليل‌ها و تهمت‌هاى ناروا را پاسخ دهيد. در مقابل کسانى که مى‌گفتند: اين قرآن را ديگران به پيامبر آموخته‌اند، «يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ» «4»، خداوند مى‌فرمايد:
«1». تفسير کنزالدقائق.
«2». تفسير کنزالدقائق.
«3». نجم، 18.
«4». نحل، 103.
جلد 9 - صفحه 310
«عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى»
6- علم پيامبر از جانب خداوند است. «عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى»
7- علم الهى، از قدرت او جدا نيست. «عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى»
8- تنها خداوند قدرتمندترين است، قدرت‌هاى غير الهى سست است. ... شَدِيدُ الْقُوى
9- معلّم بايد در کار خود توانا باشد. «عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى»
10- با تعليم خدا، يک امّى مى‌تواند معلّم تمام بشريّت شود. «عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى»
11- همه بشر شاگردان خداوند هستند، «عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ» «1» ولى شخص پيامبر شاگرد مخصوص اوست. «عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى»
12- برنامه‌هاى الهى براى بشر، بسيار محکم و کامل است. عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى ذُو مِرَّةٍ ...
13- تقرّب به خدا، مرحله به مرحله و گام به گام است. «دَنا فَتَدَلَّى»
14- رابطه معلّم و شاگرد بايد نزديک و صميمى باشد. «دَنا فَتَدَلَّى»
15- در سخن، از واژگان و ادبيات مخاطب استفاده کنيم و به لسان قوم سخن بگوييم. «قابَ قَوْسَيْنِ» (در فرهنگ عرب، نزديکى دو کمان، نشانه نزديکى صاحبان آنها بود.)
16- قرب به خداوند براى بندگان، محدوديّت ندارد. «أَوْ أَدْنى» چون فرشتگان نمى‌توانند.
17- مردان خدا، در زمين باشند يا در آسمان، عبد خدايند. «أَسْرى بِعَبْدِهِ» «2»،
«1». علق، 5.
«2». اسراء، 1.
جلد 9 - صفحه 311
«فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ»
18- بندگى، بستر فراگيرى وحى و عنايت الهى است. «فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ»
19- پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله هم در دريافت وحى معصوم است و هم در ابلاغ آن. ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى ... ما کَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى
20- آن شهود باطنى حجت است که مورد تأييد خدا باشد. «ما کَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى»