تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ ما يَغْشى‌ «16» إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ: آن هنگام که پوشيده و فرا گرفته بود سدره، ما يَغْشى‌: آنچه فرا گرفته بود. اين اشاره است به تعظم و تکثير غاشى، بر وجهى که هيچ وصفى و نعتى به کنه آن نمى‌توان رسيد و احصاى آن نتوان نمود. مراد، بدايع عجيبه و غرايب بديعه‌اند که دلالت تمام دارند بر کمال قدرت و علم سبحانى؛ يا جمع کثير ملائکه اطراف آن درخت مشغول تسبيح بودند و آن حضرت با وجود مشاهده اين همه عجائبات و غرائبات ملکوت به جهت حسن ادب و علوّ همت بزرگوارى خود، پرتو التفات بر هيچ زرّه از ذرات آن، و ديده دل از مشاهده آثار عظمت الهى نگشود، چنانچه فرمايد: