در قرآن، فرمان اعراض از: کفّار «1»، مشرکان «2»، منافقان «3»، جاهلان «4» فراريان از جبهه «5» و کسانى که به قصد تمسخر وتخطئه در آيات الهى کندوکاو مىکنند «6» آمده است.
سيماى دنيا در قرآن
قرآن در آيات متعددى سيماى دنيا و زندگى دنيوى را اينگونه ترسيم کرده است:
1. دنيا کم و ناچيز است. «مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ» «7»
2. دنيا فانى است، عبورگاه است نه توقفگاه. «ما عِنْدَکُمْ يَنْفَدُ» «8»
3. دنياگرايى جز لهو و لعب نيست. «وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ» «9»
4. دنيا وسيله فريب است. «مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ»* «10»
5. دنياگرايى مانع آخرتطلبى است. «أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ» «11»
6. دنيا، دلربا است. «يا لَيْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُ» «12»
7. در آيه 20 سوره حديد، پنج ويژگى براى دنيا ذکر شده که با مراحل پنجگانه عمر انسان مطابقت دارد: و اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَکُمْ وَ تَکاثُرٌ ...
الف) لعب و بازى. (کودکى)
«1». سجده، 30.
«2». انعام، 106.
«3». منافقون، 4.
«4». اعراف، 199.
«5». توبه، 95.
«6». انعام، 68.
«7». نساء، 77.
«8». نحل، 96.
«9». عنکبوت، 64.
«10». حديد، 20.
«11». توبه، 38.
«12». قصص، 79.
جلد 9 - صفحه 323
ب) لهو و سرگرمى. (نوجوانى)
ج) زينت و خودآرايى. (جوانى)
د) تفاخر و فخرفروشى. (ميانسالى)
ه) تکاثر و ثروت اندوزى. (کهنسالى)
آرى، دنيا وسيله است نه هدف، چنانکه در دعاى ماه شعبان مىخوانيم: «و لا تجعل الدنيا اکبر همنا» خدايا دنيا را هدف برتر ما قرار مده.